Groenloop Aalst

Bijna twee jaar zijn we nu aan het trailen. Onze road to Chamonix zit op een splitsing. Sander heeft duidelijk de ultra-smaak te pakken. Hij verorberde de ultra trail du Vercors met huid en haar. Nochtans geen klein beestje. En zijn honger is nog niet gestild. Ik heb wat moeite om die weg mee in te slagen. Ik vind voorlopig mijn gading in trails van maximaal 60-70 km. Vooraleer ik de volgende trede neem richting 100 km, moet ik eerst deze stap verteren.
Nu ik wat kilo’s kwijt ben en stilaan weer op mijn scherpst sta, dacht ik nog eens op de piste te lopen. Kwestie van wat af te wisselen. Vol goede moed bond ik de spikes weer aan en ging over horden vliegen. Het doel was een 400 horden in Heuden-Zolder eind september. Maar het lichaam wilde niet mee. Verroken liezen en pijnlijke achillespezen waren mijn deel.
Terugkrabbelen dus en weer richting langere afstand.

Het is een rare zondag. Normaal kom ik naar de rozebroeken om te recupereren van een wedstrijd. Nu zit ik hier in de sauna om 10 uur ’s ochtends en ik moet straks 12 km vlammen in het park van Aalst voor de groenloop.
De groenloop valt vaak samen met WK wielrennen. Na de wedstrijd moeten we dan snel naar huis in een poging om de laatste kilometers nog mee te pikken. Dat is vandaag ook anders. Het WK vindt plaats in de VS en ze starten pas om 15 uur.
Het is de wereld op z’n kop dus deze zondag. Laat ik dan meteen maar eens breken met die kwalijke gewoonte om te starten als een losgeslagen zot. Rustig aan beginnen. Na 1 kilometer zie ik 4’39 op mijn uurwerk staan. Dat is dan weer iets te rustig natuurlijk. Tandje bijsteken dan maar. Het gaat vlot. Ik zie Kim Houtman (één van die Iddergemse tovenaars) een 40tal meter voor mij lopen en houdt hem constant in het vizier. Mijn tempo kent nauwelijks verval in de derde van vier ronden. Het is ooit anders geweest. Waarschijnlijk een gevolg van die trage start. In de laatste ronde ben ik van plan om mijn voorganger te grazen te nemen. Ik heb het boek ‘Born to run’ gelezen waarin Christopher McDougall de Tarahumara beschrijft. Die mannen blijven ook vaak achter te koplopers lopen tot kort voor het einde. Om dan te versnellen en de prooi af te maken. Het enig verschil is natuurlijk dat ik hier niet achter de koplopers loop.
Ik besluit om deze tactiek toe te passen op de sympathieke Kim. Op 500 meter van het einde sla ik mijn slag en besluip de prooi. Bij het opdraaien op de piste zet ik een sprint in en jaag mijn hartslag tot 185. Het verdict is 50’12. Een prima resultaat. Twee jaar geleden nam ik ook deel aan deze jogging. Toen deed ik er 60’43 over. Maar ik woog ook bijna 10 kilo meer.
Na de wedstrijd vergeet ik mijn uurwerk af te drukken. Handig om eens te kijken hoe snel ik recupereer. Nu zie ik dat ik in een mum van tijd weer op hartslag 115 zit. De conditie is maw goed. Het zal nodig zijn, want volgende week ga ik met Sander de trail du barrage lopen. 30 km quasi volledig single track en 100 % offroad. Er wordt bovendien mooi weer voorspeld. Dat wordt leuk.

Een Reactie op “Groenloop Aalst

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s