Een dagje kuren in Spa

Het is zondag, 29 maart. Naar goede gewoonte zit ik de dag na een trail te genieten in de wellness van de Rozebroeken. Buiten is het een hondenweer. Mijn naamgenoot had me nog zo gewaarschuwd. Er kwam een depressie van over de Atlantische oceaan. Maar omdat die goede man meestal veel lyrischer is over stormen en wolkenpartijen dan over een stralende zon, zou dat allemaal nog meevallen, zeker ? Zwaar zou het alleszins worden. Er stond 530 km autorijden en 57 km trailen op het programma.

Het begon allemaal fantastisch. De handschoenen die ik voorzien had, bleken niet nodig. Het was fris, maar zonnig. Alles wat je mag verwachten van een vroege lentezaterdag. Wel veel volk aan de start : 653 inschrijvingen voor een trail van 55 km, die er volgens de organisator eerder 57 zijn. Het trailen wordt met de dag populairder. Wij zijn vandaag met z’n drieën. Mijn ex-collega Steven verblijdt ons met een gastoptreden. Normaal maken we geen schijn van een kans tegen deze ex-triatleet. Maar hij is gekwetst geweest en door zijn boks trainingen heb ik de indruk dat hij iets meer op een klein Jerommeke begint te lijken.

TRTC and Guestrunner

TRTC and Guestrunner

Naar goede gewoonte starten we rustig aan. Al is dat ook weer relatief. Na 2 km zit ons gemiddelde al boven de 9 km/uur. Gelukkig zijn daar al de eerste klimmetjes die ons gemiddelde doen dalen. Ondanks de hoogteverschillen is deze trail wel heel “lichtlopend”. Geen geklauter met koorden of kettingen. Geen zware rotspartijen waar je gedwongen wordt om quasi stil te staan. Het verklaart de hoge gemiddelden die hier gehaald worden.Nadat we een eerste skipiste beklommen hebben, kiest Steven het hazenpad. Ik vrees dat we die niet meer terugzien voor de aankomst.

Profiel

Profiel

Na 18 km krijgen we een klim die zo steil is dat ik nauwelijks achterom durf te kijken. Het gaat nu constant op en af. Geen meter vlak. En de voorspelde regen maakt zijn intrede. We twijfelen nog even maar besluiten dan toch om onze frak aan te trekken. Het is nog meer dan 30 km . De paden veranderen stilaan in ware modderpoelen. Ik heb vandaag mijn nieuwe “New Balance Leadville” schoenen aangetrokken en die geven me alles wat ik moet hebben. Grip en stabiliteit met overschot. Bovendien ook nog eens een goede demping en een comfortabele breedte die het uitzetten van de voeten opvangt. Zalige schoenen ! Mijn kompaan loopt op zijn vijfvingers en ik herinner mij dat hij het vaak lastig krijgt in de afdalingen op modderige parcours. Na 28 km laat ik me even gaan in de afdaling. Ik verlies Sander uit het oog en loop zelfs zonder het te merken Steven voorbij.

Gelukkig is daar de tweede bevoorrading alwaar ik mijn trailbroeder kan opwachten. Na de bevoorrading herhaal ik mijn afdaalstunt nog een paar keer. Het komt me goed uit. Ik zet me in neutraal in de afdaling en laat mijn 97 kilo zijn werk doen. In de helling die erop volgt haalt berggeit Sander me wel weer in. Maar zonder het te beseffen, ben ik mijn maat psychisch aan het afmatten. Het moet inderdaad niet leuk zijn om steeds achtergelaten te worden. Weeral niet echt attentvol van mij.

In één van de daaropvolgende beklimmingen neemt Sander afstand van mij. Een koekje van eigen deeg heet zoiets. Ik maak me geen zorgen, ik haal hem wel weer bij in de afdaling. Maar plots lijkt mijn lichtvoetige clubgenoot goed te dalen. Bovendien is het nu serieus aan het gieten. Mijn odlo vestje is bestand tegen lichte regen. Maar het is nu ook geen KW.

Aan de volgende bevoorrading rond km 40 is er geen Sander te bespeuren. Ik heb het koud. Een andere trailer weet me te melden dat hij zin heeft om op te geven. Het is inderdaad een rotweer en de fun is er nu even af. Ik maak me daar uit de voeten want de moed zakt me met de minuut meer in de schoenen. Het woord ‘opgave’ spookt door mijn hoofd. Ik trek mijn handen in mijn mouwen, want ze zijn bevroren. Mijn stokken hebben ook kou. Waarom heb ik mijn handschoenen niet meegenomen ?
Ik begin nu ook kou te krijgen aan mijn lichaam, ik ben doorweekt. Er zitten 44 km op. Nog 13 km te gaan. Door mijn oortjes hoor ik ‘de waarheid’ van Marco Borsato en de tranen springen in mijn ogen. Op zo’n barre momenten probeer ik te denken aan mensen die het nog slechter hebben dan ik, om me op te beuren. Ik denk aan de mensen die in dat vliegtuig zaten en die piloot op de deur hoorden bonken. Koppels die mekaar in de ogen keken, wetende dat het hier zou eindigen. Ik werd er niet vrolijker van.

Tijd voor actie. Ik stop, plooi –gebruik makend van mijn tanden- mijn stokken en hang ze aan mijn rugzak. Nu ik toch stilsta, zal ik maar even mijn sanitaire behoefte voldoen. En plots krijg ik een geniale ingeving. Ik plas op mijn handen. Ik begin nu opnieuw te lopen en zwaai met mijn handen. Komaan Frank, opwarmen! Het gaat nu bergaf en ik kom in een goed tempo. Ik begin kilometers te lopen van minder dan 6 minuten. Ik begin terug warm te krijgen, het werkt. Ik begin mensen in te halen. Ik betrap er me op dat ik in een runners high terecht kom. Ik dender nu naar beneden als een locomotief. Niets houdt me nog tegen. Ik zoek zelfs de beloopbare stukken niet meer op. Gewoon recht door de modder. Ik heb nog slechts één doel : zo snel mogelijk aan de finish zijn.

De laatste bevoorrading ligt op 50 km. Ik heb geen zin om te stoppen en mijn runners high te verliezen. Ik besluit toch om heel kort wat energiedrank te nemen en een stuk peperkoek mee te grabbelen. En ik dender voort. Volgens mijn Suunto heb ik de 52ste km afgelegd in 5”01. Dit heb ik nog nooit meegemaakt. Mijn carrière als ultraloper is natuurlijk nog heel jong.

En dan gebeurt wat ik niet meer voor mogelijk achtte. Ik zie Sander voor me opduiken. Asjemenou! Hoe ga ik hem verrassen (met 2 r’en hé)? Behoedzaam sluip ik korter. Ik wil niet dat hij me ziet, mocht hij achterom kijken. Ik loop nu twee meter achter hem en de adrenaline stroomt door mijn aders. Plots zie ik een gaatje en besluit om hem voorbij te lopen. Ik kan mijn lach nauwelijks bedwingen. Nog geen 50 meter verder stormt Sander me weer voorbij als een gazelle die achternagezeten wordt door een jachtluipaard. Nu loop ik echt te schateren van het lachen.

Tot mijn grote verbazing wacht Sander weer niet en is hij weer de piste uit. Ach wat, we zijn nu zo kort bij de finish. Ik loop nog voor wat ik waard ben en ben heel blij dat we deze klus in minder dan 8 uur geklaard hebben. Voor de finish nog wat foto’s om de omzetcijfers van sportograf te spijzen en we zijn er. Sander en Steven staan me op te wachten. Die schijnen een minuutje eerder voor de 345ste plaats gespurt te hebben. Ik ben ook blij met mijn 351ste plaats.

Aankomst

Aankomst

Wat hebben we vandaag geleerd ? Punt 1: we nemen enkel nog water mee in de rugzak. Die energiedrank is veel te belastend voor mijn maag. Punt 2: Als je een ultra loopt, moet je op alles voorzien zijn. Laat je niet afleiden door het weer aan de start. Punt 3: Vergeet de ode aan de fujitrabuco. Lang leve de Leadville!

Tot binnen 26 dagen!

Een Reactie op “Een dagje kuren in Spa

  1. Mooi stukje. Deze lichtvoetige berggazelle van 87 kilogram is al aardig aan het recupereren.
    En mijn vrienden van http://www.luna-sandals.de hebben me bovendien al een gratis repair kit bezorgd. Bouillonnante, here we come.
    BTW, I love the Luna Spirit. Na een welgemeende dankjewel kreeg ik dit terug. “Our aim is to make happy monkeys everywhere. Especially when they are part of the Luna family! Because buying Lunas is always the beginning of a story not the end. As you know. Like for many of us ;-)”

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s