Elk einde is een nieuw begin

Hoeveel levenservaring kan een mens opdoen op acht maanden tijd? Geloof me. Veel.

In december vertrok ik op de Houffatrail als een wildeman en probeerde ik het hele traject te doen zonder te stappen. What a mistake to make. Tijdens de Bouillonnante probeerde ik de verloren tijd goed te maken onderweg. Pijnlijke vergissing. Tijdens de Boucles Ardennaises dronk ik onvoldoende en vergat mijn iPod. Bijna fataal.

Nu ben ik op alles voorbereid. Ik heb zouttabletten gekocht en ik heb een X-kross zonnebril. Ik heb geleerd Sander’s raad op te volgen. Nu blijkt het hier bijna winters te zijn. De avond voor de race wordt bekendgemaakt dat het parcours aangepast wordt. We eindigen niet in de bergen, maar in Chamonix zelf. Kwestie van de supporters te sparen. En we gaan niet tot 2300 meter aangezien het daar waarschijnlijk gaat sneeuwen. Gelukkig heb ik mijn thermisch ondergoed en handschoenen mee. De bergen zijn echt onvoorspelbaar.

Sander is er niet gerust in. Hij heeft niet veel zin in 1000 meter extra dalen. Ik riposteer dat het een epische race gaat worden. Ik zie de sneeuw, hagel en vriestemperaturen al voor mij. We zijn hier niet gekomen om in de zon te liggen. Ik ben in mijn nopjes !

Na een nachtje snurken maakt de wekker me wakker. Ik wil snel een flink ontbijt nemen, want het wordt een zware dag. De kok moet ook nog in zijn bed gelegen hebben, want om 5.30 uur lag er quasi niets aan het ontbijt. We laten ons humeur niet kisten en trekken erop uit. De stad loopt vol traillopers. Het is een bijna onaards zicht. Alsof er niets anders bestaat. Ik besef plots dat ik voor de tweede keer zal deelnemen aan een WK. De eerste keer was 19 jaar geleden in het zweedse Göteborg. Ik eindigde er 33ste. De kans dat ik die prestatie vandaag verbeter, is redelijk klein.

Tien minuten voor de start begint het weer te verslechteren. Ik neem mijn eerste goede beslissing. Ik ga mijn jas aandoen om te starten. Zes minuten voor de start neem ik mijn tweede goede beslissing. Ik moet dringend nog eens naar het toilet. Amaj, wat een opluchting. De hemelsluizen staan nu helemaal open.

We gaan nu elk moment vertrekken. We worden opgewarmd door de speaker. ‘Iedereen handen omhoog!’ Er wordt afgeteld van 10 tot 1, alsof het nieuwjaar wordt. En we zijn vertrokken. Rustig aan. De weg zal lang zijn.

Tot Vallorcine is het golvend. 18 km opwarming. Niks vergeleken met de Bouillonnante of de Boucles Ardennaises. Maar dan begint de klim. En als het hier omhoog gaat, is het omhoog. In Vallorcine nam ik mijn derde goede beslissing. Ik heb mijn handschoenen aangedaan. Vanaf 1700 meter wordt het heel koud. Eens we van tussen de bomen komen steekt er een venijnige wind op. Sander ontketent zijn duivels. Ik laat hem 10 meter nemen, 20 meter. Mijn energie raakt op en ik kan mijn energiegel niet nemen. Ik had hiervoor op Sander gerekend. Dan maar een Fransman aan het werk gezet.

Als ik boven kom, ben ik helemaal verkleumd. Sander is al weg. Begrijpelijk. Je moet helemaal gek zijn om hier te staan wachten. Ik vertrek ook snel. Ik kan nauwelijks nog mijn stokken vasthouden. Mijn hanschoenen zijn drijfnat en ijskoud. Ik zie Sander een 200 meter voor me lopen. Ik zet de achtervolging in. Halfweg de afdaling heb ik hem eindelijk beet. Maar mijn handen zijn nog steeds ijskoud. Ik snap het. Ik moet die natte handschoenen uit doen. Ik stop even om alles mooi weg te stoppen en in één moeite nog een gelletje naar binnen te werken. Als ik me omdraai, is Sander weeral weg. Die zal ik niet meer terug zien.

We komen weer aan in Vallorcine en moeten nu de andere kant van het dal beklimmen. Ondertussen is het middag en de temperatuur wordt draaglijk. Ik zie Sander weer een honderdtal meter voor me uit lopen. Maar het is single track. En ik heb geen zin om energie te verspillen met voorbijsteken. Het is zondag en ik sta weer in de file. Net zoals door de week probeer ik me niet op te winden. Na een tijdje zie ik Sander niet meer.

Nu is het blik op oneindig en blijven gaan. Ik kom aan de laatste bevoorrading en ben heel moe. Het blijkt nog zes kilometer afdalen. Amaj mijn quadriceps. Dat wordt nog een beproeving. Ook voor mijn enkels. Ik denk aan mijn vrouw die bang was dat ik mijn voeten weer zou omslaan. Het risico is nu heel groot, met deze vermoeidheid. Ik besluit met kleine pasjes naar beneden te gaan. Ik word nog door tientallen deelnemers ingehaald. Maar ik trek het me niet aan. Finishen is wat nu telt.

De laatste kilometer. We komen aan in Chamonix. Ik kan niet meer. Mijn benen zijn nog leger dan de staatskas. Ik zie mensen staan. Dolle supporters. Wat een sfeer. Ik zet het weer op een lopen, alhoewel ik niks meer heb. Sander staat op mij te roepen maar ik hoor hem zelfs niet. Ik zie hem pas als hij mij bijna omver loopt. Ik ben meer zombie dan mens. Zalig.

Ik weet niet waar ik de energie vandaan haal, maar ik steek in de laatste 10 meter mijn armen omhoog. Deze fotofinish moet ik hebben. Het wordt de mooiste uit mijn carrière.

The road to Chamonix is accomplished. Or has it just started ? To be continued.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s