Een jaar lang niets gepost op onze blog. Maar mijn blogbroeder slaat alle records. Die blinkt al ruim drie jaar uit in een oorverdovende stilte. Niet dat hij daar enige reden toe heeft. Sander blijft met een gezonde regelmaat zijn trailtjes afwerken. En af en toe zit er ook knoert van een trail tussen. Binnen een goede 100 dagen gaat hij samen met aspirant TRTC-er Vincent Rampelbergs de Diagonale des Fous in La Réunion betwisten. We kijken al uit naar een uitgebreid verslag van deze ongetwijfeld epische tocht !

Voor mezelf zitten zo’n uitdagingen er al lang niet meer in. Ik voel me al een paar jaar niet meer zo lekker in mijn vel. Ik kan me niet precies herinneren sinds wanneer het is beginnen mislopen. Als ik even wat archeologisch internetwerk verricht, vind ik een trail in La Roche-en-Ardenne op 4 juni 2022 waar ik in de verzorgingstent ben beland. Volledig uitgeteld. Daarna ben ik steeds minder beginnen lopen. Fietsen ging me beter af. Ik was toen al aan het orakelen tegen Sander dat ik oud werd en dat dat trailen toch niets meer voor mij was. Vorig jaar hebben Vincent en Sander mij dan nog twee keer op sleeptouw genomen. In juni weeral tijdens de  onvermijdelijke boucles Ardennaises en in november tijdens de GT35 in Ovifat. Het resulaat was steeds hetzelfde. Nonkel Frank kreeg het gaandeweg ontzettend moeilijk en bereikte ternauwernood de aankomst.

Nood breekt wet en dus veranderden we het geweer van schouder. Midden juni 2025 gingen Sander en ik een weekje hiken met de rugzak. Als lopen niet meer lukt, dan maar wandelen. Maar Sander zou Sander niet zijn als hij ook daar geen minimum aan uitdaging zou in stoppen. De bestemming was de Chartreuse. Met de rugzak zouden we 5 of 6 dagen het gebied rondtrekken. Maar ook hier krijg ik het steeds moeilijker. Na 3 dagen was mijn pijp eigenlijk volledig uit. Ik recupereer nauwelijks en voel me rotslecht. Ik begin weer te zagen over het ouder worden. Sander snapt er niets meer van. Hoe kan het zo snel zo bergaf gaan met zijn trailbuddy?

Lopen zit er nu echt niet meer in. Als ik ga joggen, ben ik heel snel buiten adem. Ik wijt het aan een verval van de conditie. Fietsen lukt nog steeds, maar tijdens langere beklimmingen krijg ik het toch ook steeds lastiger. Het gaat echt niet goed. Op 18 mei van dit jaar ga ik dan voor een endoscopie naar het ziekenhuis. De verpleegster plakt een hoop electroden op mijn borst en kijkt op haar monitor. ‘Oei mijnheer, gij hebt iets aan uw hart’. Nu gaan we het krijgen, denk ik. ‘Ik doe al heel mijn leven sport’, zeg ik haar. ‘En ik ga in het weekend nog vaak 100 km fietsen’, en nu gij ! ‘Daar zou ik dan toch mee oppassen’ zegt ze mij.

Ik moet even bekomen. Maar stilaan beginnen er een paar puzzelstukjes te vallen in mijn hoofd. Dat zou veel verklaren. Toen ik ging joggen had ik het gevoel dat mijn hart uit mijn borst ging springen. Als ik een trap opstapte, was ik meteen volledig buiten adem. Vond ik ook al vreemd. Ik had ook al gevoeld dat mijn hart onregelmatig klopte. Maar ik heb altijd gedacht dat mijn motor onverslijtbaar was. Weeral fout gedacht. Het verdikt is voorkamerfibrillatie. Eén van mijn voorkamers ligt stil. Ik ben bezorgd en opgelucht tegelijk. Het is niet goed, maar ik ben blij dat ze het gevonden hebben. Hoe lang loop ik hier al mee rond ?

Ze laten er in elk geval geen gras over groeien in het ziekenhuis, want op 26 mei lig ik al op de spreekwoordelijke biljart om een cardioshock te krijgen. Die slapende kamer wordt wakker gemaakt. De dagen die erop volgen zijn geweldig. Ik voel me 10 jaar jonger. De trap oplopen gaat niet meer gepaard met hijgbuien. Fietsen gaat weer als een fluitje van een cent.

Dat komt eigenlijk goed uit, want ik vertrek op 13 juni met Sander naar het Bayerische Wald in Duitsland voor alweer een weekje stappen. Dit keer hebben we de reis geboekt met SNP en wordt onze baggage getransporteerd waardoor we ze niet zelf moeten meezeulen. Het wordt het hele gezellige week vol mooie wandelingen van tussen de 15 en 20 km op een glooiend parcours. De halve liters vloeien rijkelijk bij het warme weer. Ik geniet met volle teugen want bij de thuiskomst is het gedaan met lachen. Dan volgt een ablatie. Dan gaan ze via de lies naar het hart, alwaar ze de oorzaak van de fibrillatie wegbranden.

Dat is inmiddels ook al gebeurd en ik kan melden dat de patiënt het goed maakt. Al was het herstel tijdens de zwaarste hittegolf die ons land ooit kende wel een beproeving. Wat er nu gaat volgen, kan ik niet voorspellen. Ik hoop binnenkort rustig terug te herbeginnen met sporten. Het zal heel rustig opbouwen worden deze keer. Bij mijn volgende post hoop ik U dan ook met heel goed nieuws te kunnen verrassen.

Maar nu kijken we uit naar de volgende uitdaging van Sander en Vincent. Aan hen nu om de TRTC eer hoog te houden !